Diep gaan(rock bottom) als het vuur waaruit je herrijst.
Er zijn momenten in het leven waarop alles wegvalt.
Geen richting. Geen houvast. Geen kracht om door te duwen.
Alle lagen die je overeind hielden, verbranden één voor één.
Dat punt noemen we rock bottom.
Maar wie werkelijk diep gaat, ontdekt dat dit geen leegte is
maarvuur.
Zoals de feniks eerst tot as moet vergaan
om opnieuw te kunnen vliegen,
zo vraagt ook de ziel soms om totale ontmanteling.
Wanneer niets meer standhoudt
Rock bottom is het moment waarop het oude niet meer werkt.
Niet omdat je faalt,
maar omdat je te ver bent gegroeid om het nog te dragen.
Relaties, overtuigingen, rollen en verwachtingen
die ooit bescherming boden,
worden ineens zwaar, benauwend, onwaar.
Het lichaam reageert.
Het zenuwstelsel raakt overbelast.
Emoties komen ongefilterd omhoog.
In veel spirituele tradities staat de feniks symbool voor de ziel
die door het vuur gaat zonder vernietigd te worden.
Niet door te vechten,
maar door zich over te geven aan wat niet langer klopt.
Op rock bottom wordt niets mooier gemaakt.
Alles wat niet zuiver is, verbrandt vanzelf.
Wat overblijft is geen as van verlies,
maar een essentie.
Dat deel in jou dat niet kapot kan.
Dat deel dat wacht tot het oude is weggevallen
om eindelijk adem te halen.
Zacht werken in diepe lagen
Binnen AnimaPraxis werk ik juist in deze fase.
Niet om iemand snel “op te lappen”,
maar om ruimte te maken voor het moment ná de as.
Met Bachbloesems die ondersteunen bij wanhoop, leegte en uitputting.
Met energetisch werk dat niet dwingt, maar begeleidt.
Met respect voor het tempo van het lichaam en de ziel.
Ook bij dieren zie ik dit proces helder:
terugtrekken, grenzen stellen, ontladen
en daarna langzaam weer oprichten.
De feniks herrijst nooit haastig.
Hij wacht tot het vuur zijn werk heeft gedaan.
Herrijzen is niet teruggaan
Wie door rock bottom is gegaan,
keert niet terug naar wie hij was.
Net zoals de feniks niet terugkeert naar het nest
dat hem verbrandde.
Je komt terug met:
minder ruis
scherpere grenzen
meer waarheid
Niet harder,
maar echter.
Uit de as, niet ondanks de as
Rock bottom is geen straf.
Het is een initiatie.
De as is geen teken van verlies,
maar van voltooiing.
En ergens, vaak pas later,
voel je het moment waarop de vleugels zich weer openen.
Niet omdat alles opgelost is,
maar omdat jij weer in verbinding staat
met wie je werkelijk bent.
Niet helen door toe te voegen,
maar door ruimte te maken
voor wat wil herrijzen.
Zoals de feniks.
Uit het vuur.
In zijn eigen tijd. 🔥
Reactie plaatsen
Reacties